Column Ronald Mulder: Honderden miljarden aan duct tape

Column Ronald Mulder: Honderden miljarden aan duct tape

Op de televisie is een reclame te zien die ongeveer zo gaat. Een jongeman, type levensgenieter, zit met vrienden in een kroeg. Ze lachen, drinken bier en eten een schaal bitterballen leeg. Kortom, ze hebben het leuk. Totdat de jongeman last krijgt van brandend maagzuur. Gelukkig heeft hij pilletjes bij zich! Hij neemt ze in (met bier geloof ik, maar dat kan ik verzonnen hebben) en werpt zich lachend op de schaal kaasblokjes met mosterd.

Het spotje is een reclame voor dat pilletje, maar het had ook een satirische sketch kunnen zijn. Het is overduidelijk dat het hier om symptoombestrijding gaat. Als de jongeman de rest van de avond gewoon aan de thee gaat is het probleem beter en grondiger opgelost. Als hij daarentegen elke avond pillen slikt om bier en bitterballen te kunnen nuttigen, dan zal hij hoogstwaarschijnlijk andere klachten ontwikkelen.

Het pilletje is op zijn best een tijdelijke oplossing. Een thuisbrengertje, waarvan het wel de bedoeling is dat je het zo snel mogelijk vervangt door een echte band. Het is duct tape: je kunt er bijna alles mee repareren, maar als je verder niets doet, dan is die reparatie zelden permanent. Het is wachten op de volgende breuk.

Het afgelopen jaar hebben we als samenleving een paar honderd miljard euro uitgegeven aan duct tape. Niets van wat we hebben gedaan heeft de samenleving structureel gezonder gemaakt. Integendeel zelfs. Ik heb geen idee hoe een structurele oplossing er uit zou moeten zien, hoor. Ik vermoed dat we onze internationale economie zullen moeten vertragen en ontvlechten, zodat we in de toekomst meer reactietijd hebben en brandhaarden makkelijker kunnen isoleren. Wat ik wel weet, is dat nietsdoen gelijk staat aan wachten op de volgende pandemie.

Er is nog iets. Een belangrijk doel van alle covidmaatregelen is voorkomen dat de gezondheidszorg overbelast raakt. Dat mag wat kosten, blijkbaar. Zolang maatregelen ‘effectief’ en ‘proportioneel’ zijn, vinden we het Kamerbreed prima. We hebben zelfs het voorzorgsbeginsel leren kennen: als je vermoedt dat iets zou kunnen werken tegen een dreigende ramp en het heeft geen onoverkomelijke negatieve gevolgen, dan moet je dat doen, ook al weet je niet zeker of het werkt.

Het gekke is: de druk op de zorg in Nederland gaat de komende twintig jaar naar verwachting verviervoudigen, alleen al door de vergrijzing. Dat is een vergelijkbare ramp, alleen niet zo urgent. Het gaat in slow motion. We hebben nog tijd om iets te doen. Maar we doen vrijwel niets. Zelfs maatregelen waarvan we zeker weten dat ze de volksgezondheid verbeteren, en dus de druk op de zorg verminderen, worden niet genomen. Waarom is er nog geen verbod op de verkoop van tabak? Waarom nog geen suikertax? Een rijbewijs voor elektrische fietsen? Ja, ik ken de antwoorden. Aantasting van de vrijheid. Betutteling. Internationale afspraken. Het kost banen.

Maar het is wel effectief en proportioneel, om van dat voorzorgsbeginsel nog maar te zwijgen. Toch maar doen dus. Bovendien verdien je het dubbel en dwars terug aan besparingen op duct tape.

Ronald Mulder is ondernemer en econoom. Man van weinig woorden. 
@Ronaldmulder

Geplaatst op: 1 maart 2021

[GA TERUG]

Geef uw reactie:

Je e-mailadres wordt niet bij je reactie gepubliceerd. We verwerken je reactie alleen om je eenmalig op de hoogte brengen van plaatsing of afwijzing van je reactie. Je naam wordt alleen geplaatst bij de reactie. Deze wordt verder niet verwerkt.