Bang voor geld

Bang voor geld

Bang voor geld

Kom even binnenkijken in het huis van Vincent van Wieren, en je snapt het. Hier woont iemand die weet wat succes is, maar die niet op zijn lauweren kan rusten. Hier woont iemand die constant op zoek is naar nieuwe uitdagingen en projecten, iemand die van alles tegelijk doet, maar niks half.

Iemand met een duidelijk credo ook. „Ik vind dat geld er is om uit te geven. Is mijn financieel adviseur niet altijd blij mee, maar goed. Zo zit ik in elkaar. Mensen denken dat ik veel geld heb, maar dat is dus niet zo. Ik heb nooit een bedrijf verkocht. Wat ik overhoud van mijn inkomsten, steek ik weer in van alles.”

In veertien bedrijven in zijn geval. Ondernemingen en startups in de detacheringshoek meestal, maar ook andersoortige bedrijven. „Het gaat mij erom dat ik een klik heb met de ondernemer. Die is veel belangrijker dan vertrouwen hebben in het product of de dienst in kwestie.”

Detacheringsbedrijf

Xelvin is het grote succesnummer van de in Buitenpost grootgebrachte Vincent van Wieren (48). Hij begon het detacheringsbedrijf voor hoogopgeleide technici min of meer bij toeval in 2006. „En over twee weken stap ik er helemaal uit. Ik ben alleen nog aandeelhouder. Ja, daar ben ik trots op. Dat het bedrijf ook zonder mij mooi doordraait. Daar heb ik altijd naar gestreefd, mijn bedrijf zo opbouwen dat het onafhankelijk van de mens bovenin goed gaat. Algemeen directeur Dennis Wissink is wel een topper. Intussen werken er gewoon 800 man, in 23 vestigingen in Nederland en Duitsland. Fantastisch toch?”

Van Wieren werkte in 2006 al jaren bij een andere detacheerder, die via allerlei fusies onder de paraplu van grootmacht USG terechtkwam. „Dat was mij te massaal, te politiek. Ik voelde me er niet thuis. En toen de man die al jaren mijn directe leidinggevende was zei dat hij promoveerde, terwijl ik een stapje opzij deed, toen snapte ik er even helemaal niks meer van. Kijk, wij hadden altijd samen de klus geklaard. En ik wilde dat nog eens doen. Iets anders was nooit in mijn gedachten opgekomen. Ik ben een labrador, die niet zo maar weggaat of opgeeft.”

Geld moet besteed worden

Toch liep deze labrador weg, naar onbekende oorden. Het is exact wat Van Wieren verwacht van de mensen die bij hem werkten. „Óf je blijft tot je pensioen bij me, óf je gaat zelf ondernemen. Wie voor dat laatste kiest, krijgt van mij een startinvestering.”

Zo is het namelijk ook bij hem gegaan, elf jaar geleden. Hij kreeg een belletje van een oud-werkgever, die destijds in het fusiegeweld zijn bedrijf verkocht had. „Hij zei: ‘Vincent, begin dan gewoon voor jezelf. Ik geloof erin, je krijgt van mij een zak geld’.”

Sinds een paar jaar is Van Wieren vooral baas van zijn eigen holding. Daarin zitten participaties in verschillende bedrijven en startups, meestal inderdaad begonnen door oud­werknemers van Xelvin. Maar ook ondernemingen als Buku en Workforce Holland zitten in het pakket, net als de vastgoedtak Xinvest.

„Zoals ik al zei: geld moet besteed worden. Ik heb er zelf niets mee, met geld. Mijn vrouw ook niet. Dat is wel een voorwaarde natuurlijk. Het is mijn doel om het geld dat dankzij rente, aflossingen, dividend en management fee binnenkomt, állemaal weer uit te geven, te investeren. Ik ben een beetje bang voor geld. Het maakt je lui. Ik ben verslaafd aan de spanning, de stress, het gevoel van zelfgemaakt succes.”

Bezig zijn

Dat dat kan, is in wezen luxe natuurlijk. Zijn bezittingen zijn niet voor iedereen weggelegd. Heeft ie gewoon achter de hand. Van Wierens aandelen in de bedrijven worden steeds meer waard. Hij helpt daar ook actief aan mee. „Ik heb een constructie gevonden waarmee ik in staat ben bedrijven van op afstand een beetje succesvoller te maken.”

Finaxe is daarvan het beste voorbeeld. „Het valt of staat met de mensen die het doen. Martijn Bakker is daar nu de baas. Die kan het. Het enige wat ik daaraan toevoeg, is wat advies. Het gaat als de brandweer. Wat ik zelf geleerd heb? Dat ik niet wil investeren, maar iets meer invloed wil hebben. En ja, daar heb ik heel wat leergeld voor moeten betalen.”

Hij is opgelicht, heeft op verkeerde paarden gewed, raakte veel geld kwijt. „Er waren jaren bij dat ik wel drie, vier bedrijven opstartte. Maar ik vergat mezelf daarbij een toezichtrol te geven. Toen ik in 2012 stopte als directeur van Xelvin, had ik dus geen werk meer. Ik zoek leuk werk. Daarom wil ik meer dan alleen wat financieren. Ik wil een rol, hoe klein ook, zodat ik weer wat te doen heb.”

Hij wil niet lui zijn, dat kan hij ook niet. „Ik voel mezelf vaak een beetje een boer. Daarom vind ik het ook mooi om van die grote koeien van kunststof in de tuin te hebben. Ik moet bezig zijn. Als het niet bij één van de bedrijven waarin ik een aandeel heb is, dan is het wel thuis. Af is het nooit. Gelukkig maar.”

Fotografie: Pepijn van den Broeke


Dit artikel verscheen op donderdag 14 december 2017 in ons magazine NoordZ. Magazine nabestellen?

Jean Paul-Taffijn (Journalist)

Jean Paul-Taffijn (Journalist)

Geplaatst op: 2 januari 2018

[GA TERUG]

Geef uw reactie:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *