Serious gaming, serious business

Serious gaming, serious business

Serious gaming, serious business

Games dringen meer dan ooit door in ons dagelijks leven en het is eindelijk mogelijk om hun effect te meten. Maarten Stevens, mede-eigenaar van gamestudio 8D Games in Leeuwarden, in een monoloog over serious gaming.

„Het is nog niet heel lang geleden dat we echt de boer op moesten om te laten zien wat je met serious games kan doen. Maar die tijd is nu wel voorbij. Tegenwoordig komen bedrijven juist naar ons toe, omdat ze iets met games willen. Onze klanten veranderen daardoor ook. Traditioneel werkt 8D Games vooral voor partijen in de zorg en het onderwijs. Daar komen nu ook andere klanten bij zoals het Centraal Justitieel Incassobureau. Voor hen bouwden we een training in virtual reality (VR).

Gamificatie

Dat meer bedrijven iets met serious gaming willen, komt denk ik ook doordat ‘gamificatie’ steeds meer gemeengoed wordt in ons dagelijks leven. Als je kijkt naar een app als Strava, waar – mee je fietstochten en hardlooprondjes kan vastleggen, die zit bomvol game-elementen. En dat geldt ook voor een website als booking.com, waar trucjes uit games worden gebruikt om je te laten bieden op hotelkamers. Je ziet dat de gewenning toeneemt maar tegelijkertijd is er ook een tweede net zo belangrijke beweging. De techniek is de laatste jaren met sprongen vooruit gegaan. En dat betekent veel voor serious games. Het wordt nu eigenlijk pas voor het eerst mogelijk om goed te meten wat voor invloed een game heeft. De devices waarop het spelletje gespeeld wordt, zijn mobiel. Je bent niet meer aan een bureau gekluisterd vanwege de gigan – tische computerkast. Je kan een game echt laten overvloeien in het dagelijks leven. Dat biedt mogelijkheden als het gaat om de ‘transfer’.

Met transfer bedoelen we of het gedrag dat we met een game willen stimuleren ook in het echte leven wordt vertoond. In het verleden maakten we games waarbij scholieren moesten kiezen tussen een appeltje en een frikadel, waarbij je bij de eerste harder gaat lopen en bij de tweede langzamer. In de game kiest iedereen al snel een appel. Maar wat doen ze als ze in de kantine staan? Een mooi voorbeeld van hoe we dat nu wel kunnen meten, is een spel dat we maakten voor autistische kinderen. Daarin spelen ze dat ze een spion zijn en hun moeder is de spionnen – baas. Die geeft hen opdrachten. ‘Vraag hoe het gaat met oom Joop’, bijvoorbeeld.

Pokémon Go

De opdracht kunnen ze alleen halen, als ze ook daadwerkelijk een gesprekje aanknopen met hun oom. De belangrijkste technologische ontwikkeling om dit soort games te maken is momenteel augmented reality. Daarmee kun je virtuele elementen plaatsen in de werkelijkheid. Bekendste voorbeeld daarvan is Pokémon Go, dat overal monsters plaatste die je kon vangen met je smartphone. En ook al was dat een spelletje dat bedoeld was als promotie, het zette de gebruikers wel aan om te bewegen. Jongens die anders nooit buiten kwamen, waren nu bijna niet meer thuis te vinden. Voor een aantal van onze klanten maakten we ook al soort – gelijke spellen. Voor een project om armoede onder jongeren te onderzoeken, maakten we een virtueel hondje dat de spelers door de stad voerde en hen ondertussen vragen over armoede liet beantwoorden.

En voor afvalverwerker Omrin maakten we een app die een beetje lijkt op Pokémon Go. Overal in de stad legden we virtueel afval neer dat kinderen moesten opruimen door het naar containers te brengen waar een monster inzat dat groeide van het afval. Die game ging vooral om bewustwording maar zou je uiteindelijk door moeten trekken zodat het daad – werkelijk opruimen van zwerfafval loont, bijvoorbeeld door elk opgeraapt stuk afval eerst met een foto in te voeren. Daar schuilt direct wel het gevaar in van deze games. Je moet oppassen dat je de gebruiker niet gaat conditioneren. Ik zie dat nu al bij mijn dochter van twaalf. Als ik haar vraag of ze haar kamer op wil ruimen, vraagt ze wat ze ervoor terugkrijgt. Terwijl als mijn moeder dat vroeger aan mij vroeg, ik het gewoon deed. Die intrinsieke motivatie moet je wel in de gaten houden.

Serious games

De speler moet het niet alleen doen voor de beloning, maar ook voor het grotere goed. Dat is wel een dunne lijn waarop je balanceert als gamemaker. Met serious games zou je in theorie ook mensen onwenselijk gedrag kunnen laten vertonen. Of het echt zo’n vaart loopt, betwijfel ik. Games hebben een groot zelfreinigend vermogen door social media. Zodra blijkt dat de intenties niet goed zijn, komt dat wel snel boven water en stoppen mensen met spelen. Maar goed, het is wel iets om scherp op te zijn.

Al die aandacht voor serious games doet de sector wel groeien. Maar die groei zie ik vooral bij de al bestaande bedrijven. Het is voor jonge bedrijven namelijk heel moeilijk om overeind te blijven. Dat zien we ook bij de Dutch Games Association waarvan ik secretaris ben. Veel gamebouwers zijn in de eerste plaats programmeur. Ze hebben weinig met zaken als project – planning, verkoop en marketing.

Maximale

Bij 8D Games is dat anders. Mijn compagnon Meint Span houdt zich bezig met het technische gedeelte en ik met het zakelijke. Soms botst dat ook wel eens. Programmeurs willen er altijd het maximale uithalen. Ik moet ze dan afremmen. Je kan wel drie weken langer doorwerken en dat het er dan vijf procent mooier uitziet, maar de opdrachtgever betaalt geen cent meer. Jonge bedrijven gaan daar vaak onderuit. Het zakelijke vinden ze moeilijk.”

Foto Pepijn van den Broeke


Dit artikel verscheen op donderdag 12 oktober 2017 in ons magazine NoordZ. Magazine nabestellen?

Wilbert Elting (Journalist)

Wilbert Elting (Journalist)

Geplaatst op: 8 november 2017

[GA TERUG]

Geef uw reactie:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *